Ocena in vitro właściwości materiałowych Biodentine w porównaniu z ProRoot MTA

Rozpuszczalność w PBS

Oba cementy wykazywały odmienną rozpuszczalność w PBS, niż w wodzie destylowanej. Na powierzchni wszystkich próbek obu cementów zanurzonych w PBS dłużej niż 1 h ukazywał się biały osad, który przylegał do powierzchni nawet po wysuszeniu i był trudny do usunięcia. Osad wytrącony na wszystkich próbkach analizowano w spektrometrze dyspersji energii promieniowania rentgenowskiego (EDX) i obrazowano za pomocą mikroskopu skaningowego (SEM) (ryc. 1, 2). (szczegółowy opis metodyki – patrz [2]). Stwierdzono, że wytrącona substancja to hydroksyapatyt wapnia (Ca₁₀(PO₄)₆(OH)₂) × n H₂O).

Rozpuszczalność Biodentine w buforze PBS była wyraźnie mniejsza niż w wodzie destylowanej, z wyjątkiem wartości mierzonej po 24 godz. Po 28 dniach można było zaobserwować nawet niewielki wzrost masy. Natomiast w przypadku ProRoot MTA wzrost masy odnotowano we wszystkich przedziałach czasowych, z wyjątkiem wartości mierzonej po 10 min. Tak więc można stwierdzić, że ProRoot MTA jest nierozpuszczalny w buforze PBS. Wyniki dla obu materiałów są przedstawione w tab. 4.

Mikrotwardość w skali Vickersa

Średnia mikrotwardość w skali Vickersa dla Biodentine wynosiła 62,35 ± 11,55 HV, a więc była około 2,5-krotnie wyższa niż mikrotwardość ProRoot MTA, wynosząca 26,93 ± 4,66. Różnica między Biodentine i ProRoot MTA była wysoce znamienna (p < 0,0001).

Kontrastowość

Kontrastowość ProRoot MTA (6,40 ± 0,06 mm Al) była znamiennie [...]

Ten materiał dostępny jest tylko dla użytkowników
którzy są subskrybentami naszego portalu.

Wybierz pakiet subskrypcji dla siebie
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!

Wybierz subskrypcję

Masz aktywną subskrypcję?

Zaloguj się

Nie masz jeszcze konta w serwisie? Dołącz do nas