Regeneracja tkanki miękkiej i twardej wokół implantu w przebiegu periimplantitis z wykorzystaniem lasera diodowego – opis przypadku
Terapię niechirurgiczną w porównaniu z chirurgiczną w przypadku periimplantitis charakteryzuje ograniczona skuteczność. Może być to spowodowane zmniejszonym dostępem do poddziąsłowego obszaru wokół implantu, pozostawieniem chropowatej powierzchni implantu, która sprzyja kolonizacji bakteryjnej, jak również niewystarczającemu działaniu przeciwbakteryjnemu z pojawieniem się opornych szczepów bakteryjnych. Leczenie niechirurgiczne stosuje się więc przed terapią chirurgiczną jako początkową fazę, po której często dochodzi do zmniejszenia lub wyeliminowania stanu zapalnego (12, 13). Leczenie zapalenia okołowszczepowego ma na celu zahamowanie progresywnej utraty kości poprzez terapię przeciwzapalną oraz utrzymanie efektu leczenia w postaci zdrowych tkanek.
Sprawdź inne artykuły z kategorii CHIRURGIA I IMPLANTOLOGIA.
Protokół postępowania chirurgicznego zależy od rodzaju ubytku kostnego. Ubytki wewnątrzkostne powstające w przebiegu stanu zapalnego wokół implantów mogą się znacznie różnić pod względem wielkości, kształtu i ilości ścian, które je otaczają. Różnice w wielkości i umiejscowieniu ubytków kostnych są dodatkowo potęgowane przez specyficzne czynniki zależne od pacjenta oraz środowiskowe.
Leczenie o charakterze regeneracyjnym zalecane jest w przypadku ubytków kostnych pionowych, 3-, 4-ściennych (14). Badania z wykorzystaniem substytutów kości po 12 miesiącach gojenia wykazały wyższy przyrost poziomu kości w badaniu RTG po zastosowaniu materiału ksenogenicznego oraz redukcję BOP i PD w porównaniu z kością autogenną (15). Ubytki kostne leczone za pomocą tytanowych granulek wykazywały wyższy stopień wypełnienia w porównaniu z materiałem ksenogenicznym, ale nie stwierdzono różnic pomiędzy grupami w zakresie redukcji PD i klinicznego poziomu przyczepu [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
