Znaczenie autoterapii, w tym technik mięśniowych i łącznotkankowych w terapii
Techniki mięśniowe – poizometryczna relaksacja (PIR)
Autoterapia mięśniowej nierównowagi statycznej w obrębie układu stomatognatycznego dotyczy przede wszystkim mięśni przywodzących żuchwę, takich jak mięsień żwacz, mięsień skroniowy oraz mięsień skrzydłowy przyśrodkowy (1, 5, 6).
Kluczową metodą wykorzystywaną w tym zakresie jest poizometryczna relaksacja mięśni, czyli łagodna technika nerwowo-mięśniowa wykorzystująca odruch poizometrycznego rozluźnienia włókien mięśniowych. Technika ta pozwala na łagodne i kontrolowane oddziaływanie na mięśnie wykazujące wzmożone napięcie statyczne, a jej celem jest zmniejszenie przeciążenia stawów skroniowo-żuchwowych i ułatwienie przywracania prawidłowej biomechaniki w obrębie całego systemu żuchwowognykowego.
Technika dla mięśni żwaczy polega na delikatnym otwieraniu jamy ustnej naprzemiennie z delikatnym oporem stawianym przez własne palce ułożone na dolnych zębach (fot. 6) (1, 5). Pacjent, siedząc w wyprostowanej pozycji, umieszcza opuszki palców na powierzchniach żujących dolnych zębów i stopniowo, w sposób bierny, delikatnie zwiększa zakres odwiedzenia żuchwy – do momentu pojawienia się pierwszego, subtelnego uczucia rozciągania w obrębie mięśni żucia. W tym punkcie ruch zostaje zatrzymany.
Następnie palce stanowią miejsce oporu, a pacjent wykonuje bardzo delikatne napięcie mięśni w kierunku zamknięcia ust na opuszki palców, nie dopuszczając jednak do ruchu. Powstaje w ten sposób napięcie izometryczne, które należy utrzymać przez około 8-10 sekund.
Po tym czasie następuje faza relaksacji – pacjent całkowicie rozluźnia mięśnie żucia, umożliwiając bierne, nieznaczne pogłębienie odwiedzenia żuchwy za pomocą palców.
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
