Analiza przebiegu artrocentezy stawu skroniowo-żuchwowego techniką jednego wkłucia. Praca poglądowa
Technika wkłucia
Od 2008 roku wprowadzono wiele modyfikacji standardowej techniki jednoigłowego wkłucia i płukania górnej jamy stawu skroniowo-żuchwowego, a dokładny opis każdej z nich znacznie wykracza poza zakres niniejszego artykułu. O ile twórcy zdecydowanej większości publikacji zgadzają się co do metody wyznaczania punktu wkłucia, o tyle kolejne etapy zabiegu, począwszy od wyboru igły, a skończywszy na ilości zastosowanego do płukania stawu preparatu, trudno uogólnić. Jednakże autorzy niniejszego artykułu podjęli próbę przybliżenia różnorodnych wariantów jednoigłowego wkłucia do stawu skroniowo-żuchwowego. Według podsumowania Şentürk i wsp. wyróżnia się dwa typy artrocentezy opartej na jednoigłowej technice wkłucia. Pierwszy z nich jest zbliżony do oryginalnej metody Guarda-Nandi i polega na zastosowaniu pojedynczej, standardowej igły iniekcyjnej, natomiast drugi odnosi się do przypadków, w których do zabiegu użyto m.in. kaniuli Y-kształtnej, kaniuli Shepherda czy kaniuli koncentrycznej (35). W ostatnich latach widoczny jest wyraźny wzrost zainteresowania typem drugim wykorzystującym różnorodne kaniule, ze względu na łączenie zalet wkłucia jednoigłowego oraz korzyści płynących z zastosowania osobnego dopływu i odpływu płynu podczas płukania stawu.
Metoda wyznaczenia punktu wkłucia do górnego piętra jamy SSŻ jest dość uniwersalna i została przedstawiona w formie tab. 3. Dodatkowo opisywane linie i punkty orientacyjne zostały zobrazowane na ryc. 1. Jest to synteza wiedzy zebranej przez Tozoglu i wsp. (2011), Tvrdy i wsp. (2015) oraz Şentürk i wsp. (2018).
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
