Autotransplantacja zębów we współczesnej ortodoncji – wskazania i możliwości
Procedura chirurgiczna
Zabieg chirurgiczny obejmuje ekstrakcję zęba w miejscu biorczym oraz ekstrakcję zęba dawczego, przygotowanie zębodołu i autotransplantację. Zaleca się wcześniejsze usunięcie patogennej mikroflory jamy ustnej – część autorów rekomenduje płukanki z glukonianem chlorheksydyny stosowane przez dwa tygodnie przed zabiegiem i po nim (21). Ekstrakcja powinna być jak najmniej traumatyczna, aby nie uszkodzić woreczka zębowego, włókien dziąsłowych ani kości wyrostka (2, 22).
Ząb przeznaczony do przeszczepu powinien przebywać poza jamą ustną możliwie najkrócej. W przypadku konieczności jego przechowywania rekomenduje się gazę nasączoną solą fizjologiczną (22), roztwór Hanksa (22, 23) lub pasteryzowane mleko (24).
Po przygotowaniu zębodołu i usunięciu przeszkadzających elementów (np. resztek tkanek, blaszki międzykorzeniowej) przeszczep umieszcza się w nowym miejscu. Po sprawdzeniu zgryzu ząb unieruchamia się szyną do zębów sąsiednich, a tkanki miękkie zszywa, zazwyczaj szwem krzyżowym, co pozwala odtworzyć brodawkę międzyzębową (18). Przeszczep powinien być stabilny, ale zachowywać minimalną ruchomość fizjologiczną. Szynowanie drutem stosuje się zwykle przez 7-10 dni, maksymalnie do czterech tygodni (2, 22).
W przypadku zębów dojrzałych w większości przypadków wymagane jest leczenie endodontyczne – może ono zostać przeprowadzone przedoperacyjnie w zębach wyrzniętych, podczas zabiegu (poza jamą ustną) lub w ciągu dwóch tygodni po autotransplantacji w przypadku zębów zatrzymanych (20).
Czynniki wpływające na powodzenie leczenia
Na sukces leczenia wpływa szereg czynników ogólnych i miejscowych. Właściwa [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
