Choroby dziąseł w świetle najnowszej klasyfikacji chorób przyzębia i tkanek wokół implantów
Jako że gingivitis jest uważane za niezbędny warunek wstępny późniejszego rozwoju zapalenia przyzębia i postępującej utraty przyczepu kliniczego (ang. clinical attachment loss – CAL) wokół zębów, przede wszystkim profilaktyka lub leczenie już na bardzo wczesnych jego etapach jest kluczową strategią profilaktyczną periodontitis. Wczesna diagnostyka i profilaktyka są niezwykle istotne dla pacjentów bez charakterystycznych objawów stanu zapalnego, taki przykład mogą stanowić pacjenci palący papierosy, u których wskaźnik BOP będzie obniżony, a odpowiedź zapalna będzie stłumiona. Jest to związane z immunosupresyjnym mechanizmem oddziaływania nikotynizmu na organizm człowieka poprzez redukowanie pierwszej linii obrony w postaci chemotaksji i fagocytozy neutrofili, a również działanie naczynioobkurczające maskujące przebieg choroby. Taka sytuacja rodzi ryzyko opóźnionej diagnozy, a tym samym powoduje późniejsze wdrożenie skutecznego leczenia. Istnieje jednak świadomość o skłonności do utraty przyczepu klinicznego i kości w miejscach zapalenia dziąseł i może zależeć ona od podatności i reakcji danej osoby na czynnik zapalny. Zapalenie to może rozwijać się w odpowiedzi na obecność samej płytki bądź jej obecność i współistnienie czynników modyfikujących (fot. 1). Próg akumulacji płytki jest indywidualnie zmienny, jednak obecność miejscowych oraz ogólnych czynników ryzyka ma na niego wpływ. Czynniki miejscowe, określane jako predysponujące, nasilają akumulację płytki lub utrudniają jej usuwanie podczas higienicznych zabiegów domowych. Wraz z czasem akumulacji płytki dochodzi do jej dojrzewania, do zwiększania się jej bioróżnorodności, mineralizacji, a tym samym znaczniejszego oddziaływania na dziąsła i przyzębie oraz stwarzania trudności w mechanicznym usunięciu. Należą do nich: nawisające wypełnienia kl. II i V, niedopasowane uzupełnienia protetyczne stałe, aparaty ortodontyczne, recesje zębowe, stłoczenia i [...]
