Endokorona jako stałe uzupełnienie protetyczne stosowane w rekonstrukcji twardych tkanek zębów po leczeniu endodontycznym
Reasumując, można stwierdzić, że aby endokorona funkcjonowała w jamie ustnej poprawnie, powinna być wykonana z materiałów, które mają duży moduł elastyczności. Korzystne jest wykorzystanie ceramiki dentystycznej, ponieważ pozwala osiągnąć większą szczelność aniżeli przy zastosowaniu kompozytu. Cementowanie adhezyjne prac protetycznych w tym przypadku wzmacnia zęby, ale nie pozwala przywrócić pełnego zakresu odporności na złamania. Należy uwzględnić, że aby siły generowane w jamie ustnej nie miały negatywnego wpływu na pracę, nie może się ona kończyć na szczycie guzków zęba bądź w miejscu narażonym na duże obciążenia zwarciowe. W przypadku ubytków szerokich należy użyć nakładu. Prof. Beata Dejak uważa, że im grubsza jest ceramika na powierzchni żującej nakładu, tym mniejsze naprężenia zredukowane występują w uzupełnieniach, cemencie i tkankach oraz mniejsze naprężenia kontaktowe, rozciągające i ściągające powstają wokół tych uzupełnień. Odpowiednio zacementowana i wykonana endokorona nie powinna ulec odcementowaniu w czasie fizjologicznych obciążeń. Siły generowane w jamie ustnej przy takim stanie rzeczy nie przekraczają wytrzymałości połączenia między szkliwem i cementem. Główne niepowodzenia wiążące się z zastosowaniem tego typu rekonstrukcji wynikają ze złamania ceramiki bądź z mikroprzecieku. Według Kelly uszkodzenie ceramicznej odbudowy zaczyna się od adhezyjnego pęknięcia na styku tkanek z ceramicznymi uzupełnieniami.
dr n. med. Bożena Jolanta Robak, mgr inż. tech. dent. Anna Modzelewska, lek. dent. Justyna Oleszek-Listopad, dr hab. n. med. Janusz Borowicz - Zakład Protetyki Stomatologicznej, Uniwersytet Medyczny w Lublinie, p.o. kierownika: dr hab. n. med. Janusz Borowicz
Piśmiennictwo
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
