Leczenie protetyczne z zastosowaniem endokoron
Opis procedury preparacji
Preparacja zęba pod endokoronę różni się od preparacji pod konwencjonalną koronę. Redukcja wysokości powierzchni żującej powinna wynosić co najmniej 2 mm, jest to niezbędne dla pełnego pokrycia guzków, co zwiększa odporność na złamania (1, 2). Margines przyszyjkowy musi być zachowany i położony naddziąsłowo, szkliwo, które jest cieńsze niż 2 mm musi zostać zredukowane. Różnice w poziomie wysokości brzegu przyszyjkowego muszą zostać połączone nachyleniem nie większym niż 60 stopni, aby uniknąć powstania stopni (1). Ściany naddziąsłowe powinny mieć co najmniej 1,5-2 mm szerokości i 2 mm wysokości. Należy stworzyć stopień chamfer 1 mm wokół uzupełnienia lub stworzyć płaskie ścięcie pod kątem prostym do długiej osi zęba (9). Wiertłem cylindryczno-stożkowym o kącie nachylenia 6-8 stopni należy stworzyć kontynuacje przejścia ściany komorowej z jamą dostępową do leczenia endodontycznego, głębokość preparacji w części komorowej powinna mieć minimum 3 mm. Preparacja dotyczy tylko ścian bocznych komory i nie może ingerować w strukturę dna komory. Ujścia kanałów powinny zostać zabezpieczone materiałem kompozytowym (1). Następnie należy wyeliminować wszystkie podcienie poprzez wypełnienie ich kompozytem, ściany i krawędzie muszą zostać wygładzone (9). Na koniec należy dokonać aplikacji systemu łączącego jeszcze przed pobraniem wycisków – IMB (immediate dentin bonding), co ma na celu uszczelnienie powierzchni zębiny pełnym systemem adhezyjnym i zapobiegnięcie odwodnieniu tkanek i ich zanieczyszczeniu, zapewnia też optymalną ochronę opracowanych zębów przed wpływem czynników chemicznych i termicznych w fazie tymczasowej, jednocześnie poprawia siłę wiązania i stabilność połączenia adhezyjnego z cementowanym uzupełnieniem (14).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
