Leczenie za pomocą mostu adhezyjnego na podstawie piśmiennictwa
Diagnostyka i planowanie leczenia
Zajmujący się tym zagadnieniem Kern (1) uważa, że w ramach wstępnej diagnostyki należy zwrócić uwagę na odpowiednią powierzchnię łączenia w szkliwie (co najmniej 30 mm2).
Przy braku wystarczającej ilości szkliwa nie zaleca wykonania mostu adhezyjnego. Ważne jest także to, czy istnieje odpowiednie miejsce w zwarciu dla skrzydła adhezyjnego (grubość 0,7 mm) oraz łącznika (wysokość 3 mm) (1, 10, 12).
W przypadku głębokiego nagryzu pionowego i braku przestrzeni dla skrzydła, należy rozważyć leczenie ortodontyczne (1). Natomiast Pryliński (7) uważa, że mosty, w których elementy retencyjne są osadzone w szkliwie zębów przednich szczęki, nie stanowią przeszkody okluzyjnej i można je stosować także u pacjentów ze zwiększonym nagryzem pionowym. Dobrze jest, jeśli filar wykonywanego mostu adhezyjnego ma prawidłową estetykę i budowę oraz nie bierze udziału w prowadzeniu sieczno-kłowym. Należy zwrócić uwagę także na odpowiednią szerokość luki międzyzębowej w celu uzupełnienia za pomocą przęsła. W przypadku zbyt szerokiegolub wąskiego braku należy rozważyć leczenie ortodontyczne (1, 10). Natomiast jeśli ilość tkanek miękkich jest zbyt mała lub nadmierna, należy rozważyć zabiegi chirurgiczne: przeszczep podnabłonkowejtkanki łącznej czy technikę płata zrolowanego, których celem jest uzyskanie odpowiedniego podparcia dla przęsła (1, 9).
Elementami, które ułatwiają pracę, są modele diagnostyczne z wax-upem odtwarzanego zęba i skrzydłem adhezyjnym oraz mock-up zaplanowanego mostu adhezyjnego wykonany z klucza silikonowego oraz materiału do uzupełnień tymczasowych. Gwarantuje to dobre efekty diagnostyczne oraz [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
