Ocena in vitro właściwości materiałowych Biodentine w porównaniu z ProRoot MTA
Należy pamiętać, że biorąc pod uwagę precyzyjną fizykochemiczną definicję rozpuszczalności, test stosowany w niniejszej pracy oceniał nie rozpuszczalność sensu stricto, lecz elucję materiału rozpuszczalnego w wodzie. Rozpuszczalność substancji stałej to sytuacja, w której czysty związek chemiczny pozostaje w równowadze termodynamicznej z jego roztworem [34].
Co więcej, należy wziąć pod uwagę, że różnice wagowe próbek cementu mogą również odzwierciedlać proces dezintegracji, niemający bezpośredniego związku z rozpuszczalnością. Na przykład w trakcie przechowywania w płynnym środowisku ze struktury materiału mogą oddzielić się pojedyncze cząstki [29, 34]. Ponadto rozpuszczenie się materiału w wodzie może być zrekompensowane poborem wody przez pozostały materiał [29, 30, 35]. Toteż może być kwestią dyskusyjną, czy test rozpuszczalności w wodzie destylowanej może mieć znaczenie kliniczne. Niemniej jednak stwierdzono, że oba materiały spełniają wymagania standardu ISO 6876:2001 [16], wykazując rozpuszczalność < 3% po 24 godzinach. Biodentine cechowała się znamiennie większą rozpuszczalnością niż ProRoot MTA. W warunkach niniejszego badania in vitro ProRoot MTA można określić jako prawie nierozpuszczalny w wodzie, co pozostaje w zgodzie z innymi doniesieniami [15, 36-38].
Z drugiej strony należy mieć na uwadze, że cementy takie jak MTA lub Biodentine, w których podczas wiązania tworzy się wodorotlenek wapnia lub tlenek wapnia, muszą cechować się pewnym stopniem rozpuszczalności w celu poprawy procesu mineralizacji w kontakcie z żywą tkanką. Uwalnianie jonów OH– i Ca2+ jest niezbędne i związane z rozpuszczalnością cementów. Zasadowe pH i uwalnianie wapnia wiąże się ze zdolnością stymulowania mineralizacji. Stwierdzono, że materiały lepiej [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
