Ocena in vitro właściwości materiałowych Biodentine w porównaniu z ProRoot MTA
Mikrofotografie SEM ukazały opisany już wcześniej [43] wzór krystalizacji Biodentine, przypominający kwiat lotosu (ryc. 1). Natomiast strąty obecne na próbkach MTA miały kształt tarczkowaty (ryc. 2). Przyczyna tych różnic w krystalizacji jest na razie nieznana. W związku z tym planuje się dalsze badania w celu analizy dokładnego składu chemicznego białego osadu i oceny przyrostu masy po przechowywaniu w roztworze PBS.
Mikrotwardość Vickersa
Pomiar mikrotwardości metodą Vickersa wykonano na próbkach grubości 5 mm w celu symulacji sytuacji klinicznej. Matt i wsp. zalecali, by jako barierę wierzchołkową stosować warstwę ProRoot MTA grubości 5 mm, która okazała się znacznie twardsza niż warstwa 2 mm [44]. Także w innych pozycjach piśmiennictwa sugerowano, by minimalna grubość ProRoot MTA jako materiału wypełniającego kanał korzeniowy wynosiła 3 mm [45], a przy apeksyfikacji – 4 mm [46].
Przy pomiarze mikrotwardości metodą Vickersa stwierdzono, że Biodentine była znamiennie twardsza niż ProRoot MTA. W niniejszym badaniu wartości mikrotwardości ProRoot MTA wypadły znacznie poniżej podanych w innych publikacjach, gdzie wynosiła ona od około 40 do 60 HV [36, 47-51]. Może to być związane z różnymi warunkami eksperymentu.
Mikrotwardość Biodentine wynosiła około 62 HV po jednym dniu; jest to zgodne z doniesieniem Pradelle-Plasse i wsp. [52], którzy uzyskali wyniki od 51 HV po 2 godzinach do 69 HV po miesiącu.
Camilleri stwierdziła nawet wyższą wartość, około 130 [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
