Rozwiązanie protetyczne w przypadku źle osadzonych implantów w tylnym odcinku żuchwy
Zainstalowanie minifilarów na implantach było konieczne, ponieważ miejsca wszczepienia implantów z warstwą rogowaciejącej błony śluzowej ≤ 2 mm okazały się bardziej podatne na uraz spowodowany szczotkowaniem, gromadzenie się płytki nazębnej i zapalenie tkanek miękkich otaczających implant [17]. Podobna sytuacja zdarza się w niektórych przypadkach, szczególnie w razie bezzębia w odcinku tylnym żuchwy [18].
Kolejnym czynnikiem, którego nie możemy nie omówić w aspekcie dążenia do utrzymania osteointegracji i integralności strukturalnej, jest kwestia pasywności protezy wspartej na implancie [19]. Czynniki te mają fundamentalne znaczenie, a wielu autorów przekonuje, że zacementowana odbudowa protetyczna ma większe szanse na dopasowanie bierne niż przykręcana do śrub. Ta większa pasywność uzupełnień zacementowanych opiera się na założeniu, że cement może działać jako amortyzator i redukować naprężenia kości i struktury oporowej implantu [20]. Główną przyczyną utraty uzupełnień protetycznych na implantach, zaniku kości wyrostka zębodołowego, złamania lub obruszania implantów jest brak pasywności odlanego szkieletu [21]. Trudno jest stworzyć protezę z wieloma śrubami, która spoczywa pasywnie na wszystkich implantach, a jeśli to nie nastąpi, doprowadzi się do przeciążenia powodującego biomechaniczne zakłócenia osteointegracji i prowadzącego do zmian martwiczych kości [22].
Dlatego możemy powiedzieć, że spośród wszystkich tych czynników omawianych przy protezie przykręcanej za główne zalety należy uznać możliwość jej zdjęcia i przewidywalność retencji, a przy protezie zacementowanej – pasywność [23, 24]. Na tej podstawie w opisanym tu przypadku zaprojektowano niezawodny sposób wykonania protezy zacementowanej, która jest możliwa do zdjęcia.
W rzeczywistości [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
