Zabieg implantacji w odcinku bocznym wraz z jednoczesnym podniesieniem dna zatoki szczękowej
Pierwotne zamknięcie rany uzyskuje się za pomocą ciągłych szwów blokujących wzdłuż części grzbietowej oraz pojedynczych szwów przerywanych wzdłuż cięcia pionowego z założeniem wchłanialnych nici monofilamentowych 5.0.
Kliniczne badanie kontrolne (fot. 7) wraz z wykonaniem zdjęć techniką CBCT przeprowadza się po 6 tygodniach i po 4 miesiącach. Z radiologicznego punktu widzenia nowo utworzona kość, która jest w 100% naturalna, nie wystaje poza wierzchołek implantu. Kość wydaje się być gęsta i zmineralizowana, co zapewnia doskonałą osteointegrację implantu po 4 miesiącach (fot. 8).
Wskazanie do stosowania tej techniki opiera się na wysokim potencjale osteogenicznym błony Schneidera i jej „zachowaniu przypominającym okostną”. Ryzyko zakażenia jest znacznie mniejsze ze względu na brak przeszczepu biomateriałów. Zakażenie przeszczepu w przypadku zabiegów podniesienia dna zatoki szczękowej jest poważnym powikłaniem, którego leczenie może być trudne.
Po 4 miesiącach przeprowadza się drugi etap zabiegu chirurgicznego w celu wszczepienia łączników gojących. Ranę pozostawiono częściowo otwartą, a wokół śrub gojących nałożono warstwę PRF, aby zoptymalizować tkankę rogowaciejącą pod przyszłym filarem mostu (fot. 9).
Po 3 tygodniach implanty można obciążyć ostateczną odbudową protetyczną.
Protokół ten pozwala na skrócenie czasu leczenia i ograniczenie liczby zabiegów, ponieważ podniesienie dna zatoki i wszczepienie implantu wykonuje się jednocześnie. Dodatkowo znacząco zwiększa to komfort pacjenta, poziom jego współpracy i akceptację leczenia.
Korzyści wykraczają jednak poza wspomniane aspekty. Krótszy czas [...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
