Leczenie endodontyczne zębów stałych z nieukształtowanym wierzchołkiem korzenia
Amputacja przyżyciowa
Amputacja przyżyciowa miazgi jest kolejną metodą umożliwiającą przeprowadzenie apeksogenezy w zębach z zachowaną żywotnością miazgi. Wskazaniem do jej zastosowania jest obnażenie miazgi w następstwie urazu lub głębokiego ubytku próchnicowego w zębach z miazgą zdrową lub z zapaleniem odwracalnym. Wyróżnia się amputację częściową i całkowitą. Amputacja częściowa polega na usunięciu niewielkiej części miazgi koronowej (około 1-3 mm), która jest w stanie zapalnym. Metoda ta jest stosowana szczególnie w przypadku urazów zębów, co pozwala na maksymalne zachowanie funkcji żywej miazgi. Amputacja całkowita obejmuje usunięcie całej miazgi koronowej do poziomu ujść kanałów korzeniowych. Ten rodzaj amputacji jest stosowany jako zabieg tymczasowy, umożliwiający apeksogenezę przez zachowanie żywotności miazgi korzeniowej, co pozwala na wykonanie leczenia kanałowego po zakończeniu rozwoju wierzchołków korzeni (4). Materiały stosowane w tej metodzie są takie same jak przy przykryciu bezpośrednim. Obecnie materiałami najczęściej stosowanymi są MTA lub Biodentyna, lecz prowadzone są również badania z wykorzystaniem włóknika bogatopłytkowego (18). Przed przykryciem należy uzyskać hemostazę z użyciem roztworów podchlorynu sodu lub chlorheksydyny (4). W badaniu Asgary i wsp. skuteczność amputacji całkowitej z zastosowaniem Biodentyny w młodych zębach stałych wyniosła 95% po 12 miesiącach obserwacji (19). Z kolei Siemińska i wsp. podkreślają potrzebę dalszych badań klinicznych o długim okresie obserwacji, ponieważ dostępne dane są niejednoznaczne, a kryteria kwalifikacji pacjentów do zabiegu nie zawsze są jednoznacznie określone (18). Niemniej jednak niewątpliwą zaletą amputacji jest pozostawienie żywej miazgi w kanałach, co umożliwia fizjologiczne zakończenie rozwoju korzeni oraz formowania wierzchołka.
[...]
którzy mają wykupiony dostęp.
i ciesz się merytoryczną wiedzą!
