Leczenie kanałowe drugich zębów trzonowych żuchwy o nietypowej anatomii. Doświadczenia własne
Dyskusja
Powodzenie leczenia kanałowego jest zależne między innymi od prawidłowej identyfikacji anatomii oraz jej odpowiedniego ukształtowania [1-3]. Anatomia drugich dolnych trzonowców należy do bardzo różnorodnej i często skomplikowanej. Dodatkowo mogą występować pewne różnice u poszczególnych grup anatomicznych w zależności od badanej populacji [4, 5, 7]. Według badań Vertucciego z 1984 roku najczęściej występują dwa korzenie. W korzeniu mezjalnym najczęściej występują dwa kanały, w sumie w 73%, przy czym typ II jest częstszy od typów IV i V. Jeden otwór wierzchołkowy w sumie występuje w korzeniu mezjalnym w 65%, a w korzeniu dystalnym – aż w 95%. Teoretycznie mogłoby to czynić tę grupę przewidywalną do leczenia, jednakże wielu autorów podaje dużo większe zróżnicowanie w jej obrębie [4-10]. Estrella i współpracownicy w populacji brazylijskiej zaobserwowali zarówno warianty prostsze, jak na przykład jednokorzeniowe, jednokanałowe siódemki, jak i warianty wykazujące się większym stopniem komplikacji, jak zęby trzykorzeniowe. Jednocześnie nie została w tej pracy wyszczególniona żadna informacja o występowaniu kanałów typu „C” [4]. W badaniach, które prowadził Ajinkya Pawar z grupą współpracowników w 2017 r. na grupie 983 badań CBCT, typowy dla Vertucciego układ 2 korzeni i 3 kanałów występował odpowiednio w 79% i 53,5%. W mezjalnym korzeniu najczęściej obecny był typ IV wg Vertucciego, a w korzeniu dystalnym – typ I. Zauważono również wariację trzykorzeniową, przy czym występowała ona częściej u mężczyzn (5,5% badanej grupy) niż u kobiet (2% badanej grupy). W 13% przypadków zaobserwowano również występowanie kanałów typu „C”, a ich konfiguracja [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
