Proteza szkieletowa w teorii – część I
Kolejnym istotnym elementem protezy szkieletowej są klamry. Przy ich projektowaniu należy wziąć pod uwagę siły, jakie będą utrzymywały protezę na podłożu podczas użytkowania przez pacjenta np. w trakcie odgryzania kęsa pokarmu lub artykulacji. Najczęstszym rozwiązaniem jest wykorzystanie siły tarcia, wytwarzanej między metalowymi klamrami a szkliwem zębów własnych. Aby uzyskać prawidłowe utrzymanie protezy, powinno się przestrzegać zasad doboru odpowiednich ramion klamer, ich przebiegu oraz rozmieszczenia względem braków zębowych. Na zębach oporowych wyznacza się powierzchnie klamrowe będące w kontakcie z ramionami klamer. Wyróżnia się ramię retencyjne z częścią właściwą i pośrednią, ramię stabilizujące oraz ramię prowadzące klasyczne, biernie i aktywnie (1). Przy projektowaniu ramion retencyjnych musi być zachowany stosunek długości części pośredniej do części właściwej ramienia. Według Budkiewicza można wyodrębnić cztery podstawowe typy ramienia retencyjnego o określonym kształcie, głębokości i zastosowaniu, są to:
- ramię proste – można je zaprojektować na każdy ząb. Przebiega po jednej ze ścian zęba. Koniec części właściwej leży na głębokości 0,15-0,40 mm.
- ramię powrotne – przebiega po jednej ze ścian zęba. Można zaprojektować na zęby przedtrzonowe oraz trzonowe. Koniec części właściwej leży na głębokości 0,25-0,50 mm (fot. 5).
- ramię naddziąsłowe – przebiega po jednej ze ścian zęba i może być stosowane na wszystkie zęby. Część właściwa przylega do powierzchni zęba, a część pośrednia, nie dotykając, przebiega na stoku wyrostka zębodołowego. Koniec części właściwej leży na głębokości 0,50-0,80 mm (fot. 6).
[...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
