Radiologiczne monitorowanie wyników leczenia kanałowego
Bardzo pomocnym narzędziem w monitorowaniu zmian w schorzeniach tkanek okołowierzchołkowych jest wskaźnik PAI (Periapical Index). Ma on znaczenie kliniczne, ponieważ w przeciwieństwie do klasyfikacji, która wskazuje jedynie na obecność zmiany, wskaźnik ten ocenia jej wielkość. Jest to niezbędne podczas oceny stopnia zaawansowania procesu chorobowego i jego dynamiki. Ponadto pozwala oceniać wyniki zastosowanego leczenia oraz ułatwia komunikację.
Twórcą wskaźnika jest Østravik, który wprowadził pięciostopniową skalę oceny tkanek okołowierzchołkowych:
- stopień I – prawidłowe tkanki okołowierzchołkowe,
- stopień II – niepewne zmiany w tkankach okołowierzchołkowych bez uszkodzeń kości (poszerzenie szpary ozębnej),
- stopień III – niepewne oznaki uszkodzenia kości w okolicy okołowierzchołkowej,
- stopień IV – nieznaczne, ograniczone uszkodzenia kości w okolicy okołowierzchołkowej,
- stopień V – zaawansowane zmiany w tkankach okołowierzchołkowych.
Określenie stopnia zmiany polega na porównaniu zdjęcia rentgenowskiego leczonego zęba ze zdjęciami referencyjnymi charakterystycznymi dla odpowiednich wartości PAI.
Wyniki leczenia klasyfikuje się wg kryteriów Stringberga:
- pozytywny – szerokość i przebieg szpary ozębnej są prawidłowe (PAI 1-2),
- niepewny – zmniejszenie się zmian w tkankach okołowierzchołkowych (PAI 5-3),
- negatywny – obecne zmiany w tkankach okołowierzchołkowych (PAI 5-4) [10, 11]. [...]
którzy są subskrybentami naszego portalu.
i ciesz się dostępem do bazy merytorycznej wiedzy!
