Wykorzystanie regulatora czynności mięśniowych MFS w leczeniu 11-letniego pacjenta rosnącego z II klasą szkieletową, podgrupa 2 – opis przypadku
Po 3 latach i 10 miesiącach od rozpoczęcia leczenia wykonano zdjęcia rentgenowskie w celu oceny efektów leczenia (fot. 4). W płaszczyźnie czołowej uzyskano wysunięcie żuchwy, a w wymiarze pionowym – zwiększenie dolnego piętra twarzy. Ostatecznie osiągnięto: pierwszą klasę zębową Angle’a na trzonowcach i na kłach (fot. 5), estetyczny uśmiech oraz zbalansowane proporcje twarzy (fot. 6). Pacjent i rodzice odstąpili od planowanego ostatniego etapu leczenia z zastosowaniem aparatu stałego i elementu do wysunięcia żuchwy w płaszczyźnie strzałkowej, ponieważ byli zadowoleni z efektów estetycznych i nie skupiali uwagi na niewielkich nierównościach zębów. Ponadto zastosowanie elementu terapii do wysunięcia żuchwy nie było już konieczne, gdyż wygenerowano relacje zębowe I klasy Angle’a.
Ocena prawidłowości zgryzu
Klasa I Angle’a obustronna. Ostatecznie osiągnięto wyraźną poprawę wizualnego wyglądu uśmiechu oraz twarzy pacjenta.
Ocena zmian szkieletowych
Różnice zaobserwowano w zmianie:
- długości żuchwy, pomiar Co-Gn ze 100 na 113 mm,
- długości szczęki Co-A z 83 na 88 mm,
- kąta ANB z 5 stopni na 1 stopień,
- wartości Wits z 4 mm na 0 mm,
- długości dolnego piętra twarzy z 52 na 59 mm.
Cechy te uzyskano dzięki zastosowaniu aparatu Schwarza z trójkierunkową śrubą Bertoniego i biernym łukiem wargowym do ekspansji górnego łuku zębowego oraz używanego od czterech lat na polskim rynku regulatora funkcji MFS (urządzenia odciążającego nazywanego również urządzeniem przeciw bruksizmowi zbudowanego z relaksatora mięśniowego MFS połączonego z płytką nagryzową MFS), pełniącego dodatkowo funkcję retencyjną, zaleconego do dalszego stosowania 2-3 razy w tygodniu na noc. W trakcie leczenia zostały wykorzystane kolejno 3 urządzenia odciążające MFS. Powodami wymiany były zużycie elementów urządzenia odciążającego oraz zmiana rozmiaru płytki nagryzowej). Po pierwszym roku leczenia wizyty kontrolne odbywały się w odstępach 4-6-miesięcznych, ponieważ urządzenie odciążające MFS nie wymaga częstszego regulowania przez lekarza w gabinecie.
Podsumowanie
Leczenie pacjenta było skupione na korekcie zaburzeń dysfunkcji mięśniowych, w tym wypadku: nadmiernego napięcia mięśniowego mięśnia okrężnego ust, mięśni policzków, zaciskania zębów, nawyku wciągania wargi dolnej. Ponieważ chłopiec był pacjentem rosnącym przed okresem skoku wzrostowego, postanowiono pobudzić naturalny potencjał wzrostu, eliminując wyżej wymienione zaburzenia. Nie podjęto decyzji o leczeniu ekstrakcyjnym, które jest jednym ze znanych sposobów leczenia klasy II. W podejmowaniu decyzji o leczeniu nie skupiano się wyłącznie na analizie cefalometrycznej, rozbieżnościach długości i szerokości łuków zębowych. Szczególną uwagę zwrócono na aspekt czynnościowy.
Zaburzenie funkcji mięśni w postaci ich nadmiernego napięcia leżały u podstaw decyzji zastosowania urządzeń MFS. Ich atuty to wygoda i uczucie komfortu podczas codziennego stosowania. Urządzenia wspomagały i ukierunkowywały prawidłowy potencjał wzrostu u pacjenta.
lek. stom. Monika Ośko1, prof. Jose Duran von Arx2
1 Master Universitario di Secondo Livello in Ortognatodonzia Clinica Avanzata
Diplomat of the International Board of Orhodontics
International Associations for Orthodontics Senior Instructor
2 Orthodontic World Institute Barcelona
Carrer de Madri 50, Bajos, 08022 Barcelona, Hiszpania
